Mahfi Eğilmez, Kuzey Avrupa ülkeleri arasındaki ekonomik farklılıkları ve “yol ayrımı” kavramını detaylandırdı. 2026 itibarıyla Nordik ülkelerin ekonomik yapılarındaki değişimler ve zorluklar giderek belirginleşiyor. Eğilmez, Norveç’in devasa varlık fonu ve yüzde 12,5 bütçe fazlasıyla öne çıktığını, Danimarka’nın ise ilaç ve yeşil enerjiye odaklanan üretim modeli ile mali disiplinin örneğini sunduğunu belirtiyor. Danimarka’nın “flexicurity” yani esnek güvenlik modeli, ekonomik istikrar ile toplumsal huzuru bir arada tutarak dikkat çekiyor.
Buna karşın, İsveç ve Finlandiya, zorlu bir süreçten geçiyor. Finlandiya, gayrisafi yurtiçi hasılasına oranla yüzde 82,4’e ulaşan kamu borcu ve yaşlanan nüfusu ile “en kırılgan halka” olarak değerlendiriliyor. İsveç’te ise yüzde 8,2’ye ulaşan işsizlik oranı, yalnızca ekonomik bir sorun olmaktan öte, göçmen entegrasyonu ve toplumsal kutuplaşma gibi sosyal krizlerin de habercisi olarak öne çıkıyor.
İzlanda ise, turizm, balıkçılık ve jeotermal enerji alanlarındaki büyümesi ile dikkat çekiyor. 2008 krizinin ardından bankacılık sistemini köklü bir şekilde değiştiren bu küçük ada ülkesi, bağımsız para politikası sayesinde esneklik kazanmış olsa da, dış şoklar ve döviz kuru dalgalanmalarına karşı hassasiyetini koruyor.
Yapılan analizler, Nordik Modeli’nin artık tek tip bir başarı hikâyesi olmadığını ortaya koyuyor. Finlandiya’nın Euro Bölgesi’nde yer alması manevra alanını kısıtlarken, Norveç ve Danimarka’nın stratejik odaklanmaları, onları küresel ekonomik arenada daha avantajlı kılıyor. 2026 yılı, bu beş ülkenin refahın sürdürülebilirliğini ulusal gerçekliklerine göre yeniden tanımladığı tarihi bir dönüm noktası olarak tarihe geçiyor.
